W samochodzie Cihan zapytał Hanser, dlaczego tak pobladła.

– W tej saszetce był numer jego badania – wyjaśniła.

– Jakiego?

– Tego, które Bejza pokazuje za każdym razem, gdy ktoś jej się sprzeciwi.

Cihan ścisnął kierownicę: – Sam widziałem wynik.

– Wiem.

– Chcesz powiedzieć, że znowu mam przestać wierzyć własnym oczom? – szczerze oburzył się Cihan.

Hanser nie odwróciła twarzy: – Chcę, żebyś zapytał, dlaczego kopie trzyma osoba, którą twoja żona nazywa obcą.

Na tylnym siedzeniu Bejza patrzyła w okno, podczas gdy Gurur spał w foteliku.

Zanim dojechali, wysłała krótką wiadomość: “Usuń wszystko z salonu. Dzisiaj”.

Adresatką była Jonca – dawna przyjaciółka Bejzy, która po wielu kłamstwach i własnych winach znalazła się przy dziecku jako kobieta mająca je karmić.

Jonca przeczytała wiadomość na zapleczu salonu i nie odpowiedęła.

Zamiast tego otworzyła szufladę i wsunęła do torebki plik rachunków, lecz jeden z nich spadł na podłogę, a Jonca tego nie zauważyła.

Kilka minut później do salonu weszła Deria, bratowa Hanser, która przyszła ustalić godziny pracy swojego męża Cemila.

Jeszcze niedawno sam widok Joncy doprowadzał ją do szału, lecz teraz Deria liczyła, ile salon może zarobić, jeśli Cemil przestanie gubić klientów przez spóźnienia.

Podniosła papier i zobaczyła, że to nie rachunek za kosmetyki.

Na wąskim pasku dołączonym do potwierdzenia pobrania próbki widniało imię Jonsi, a obok nadrukowano długi numer i mały kwadratowy kod.

Deria znała ten numer tylko dlatego, że Bejza ostatnio obnosiła się z wynikiem i pokazywała go nawet ludziom, których sprawa dziecka wcale nie dotyczyła.

Deria nie zapamiętała wszystkich cyfr, lecz zapamiętała końcówkę – taką samą miała kiedyś suma na fakturze, o którą kłóciła się z Cemilem.

– Po co ci to? – zapytała, kiedy Jonca wyszła z zaplecza.

Jonca zatrzymała się przy fotelu: – Oddaj. To twoje badanie, Deria.

Po raz pierwszy w jej głosie nie było kpiny.

Deria podała papier, lecz nie puściła go od razu: – Dlaczego mój mąż pracuje w miejscu, gdzie ludzie boją się zwykłego rachunku?

Jonca wyrwała potwierdzenie: – Pilnuj swojego męża, to umiesz najlepiej.

Deria mogłabila wszcząć awanturę, lecz zamiast tego spojrzała na otwartą szufladę.

W środku leżała biała koperta z nazwiskiem firmy, która wykonywała badania pokrewieństwa, a list w środku był pusty.

Deria wyszła nie trzaskając drzwiami, a to właśnie zaniepokoiło Joncę.

Tymczasem lekarz obejrzał Gurura i spokojnie omówił karmienie, dbając o to, by zmiany były wprowadzane tak, żeby mały jadł dostatecznie dużo i nie cierpiał.

Cihan słuchał uważnie, podczas gdy Bejza zapytała wyłącznie, ile potrwa cała ta zależność.

Hanser zauważyła, że po konsultacji Bejza schowała saszetkę głębiej do torby, nie prosząc o kartonik, ale Hanser zapamiętała, co widziała.

Kiedy Bejza odjechała z dzieckiem w towarzystwie uprawnionej opiekunki, Cihan usiadł obok Hanser na ławce przed przychodnią, mając jeszcze na ramieniu mały wilgotny ślad po buzi Gurura.

– Bałem się dzisiaj, że ona znowu zamknie mi drzwi przed nosem – powiedział Hanser.

Ona dotknęła jego rękawa: – Widziałam.

– Jeśli zaczniemy grzebać przy tym badaniu, ona może wszystko zatrzymać, a jeśli będziemy milczeć, któregoś dnia powie małemu, że nikt inny go nie chciał.

Cihan długo patrzył na ślad na koszuli, wspominając, jak tamtego ranka słuchał bicia serca dziecka i wyobrażał sobie dom, w którym nikogo nie będzie musiał prosić o prawo do czułości.

Teraz znów zamykano przed nim drzwi.

– Nie mam siły stracić syna – przyznał.

– Właśnie dlatego potrzebujemy prawdy.

Telefon Hanser zadzwonił, zanim Cihan odpowiedział, a Deria nie zaczęła od narzekania: – Przyjedźcie do mnie oboje i weźcie ten wynik, którym Bejza wszystkich straszy.

Hanser wyprostowała się: – Co znalazłaś?

– Jeszcze nie wiem. Dlatego nie chcę rozmawiać przez telefon.

Cihan sięgnął po kluczyki i tym razem nie prosił Hanser, żeby została i odpoczęła.

W domu Dery stół był pusty – zniknęły z niego rachunki, cukiernica i koszyk z pieczywem.

Deria położyła na blacie kartkę i zapisała ostatnie cyfry numeru, które widziała.

Cihan otworzył na telefonie kopię dawnego wyniku, a końcówka się zgadzała.

– To niczego jeszcze nie dowodzi – powiedział.

– Więc nie mówcie potem, że wymyśliłam sobie całą sprawę – odparła Deria. – Widziałam imię Jonsi przy tym numerze. Resztę musi sprawdzić ktoś, kto potrafi.

Hanser spojrzyła na Cihana bez triumfu w oczach, lecz z prośbą, żeby nie odwrócił wzroku.

Cihan zadzwonił do Engina, przyjaciela, który pomagał mu w sprawie Gurura, opowiadając o znalezisku bez dodawania własnych oskarżeń.

Engin zapytała o jedną rzecz: – Masz oryginał tego potwierdzenia?

– Nie.

– To najpierw porozmawiajcie z Joncą. Jeśli to jej dokument, sama może poprosić o sprawdzenie. Zdjęcie cudzego papieru nie rozwiąże sprawy.

Deria skrzyżowała ręce: – Ona mnie wyrzuci, zanim otworzę usta.

Hanser wstała: – Pójdę z tobą.

Cihan również się podniósł, lecz Deria pokręciła głową: – Ciebie zobaczy w lustrze i zatrzaśnie wszystkie szuflady.

Nie podobało mu się zostawanie, jednak tym razem usiadł, podczas gdy Hanser schowała telefon do torebki, zostawiając dźwięk włączony.

Jonca zastała je przy wejściu do salonu, gdzie w środku pracował Cemil, brat Hanser i mąż Dery.

Cemil zatrzymał grzebień nad głową klienta, ale żona ruchem dłoni kazała mu zająć się pracą.

– Przyszłyśmy do ciebie – powiedziała Deria do Joncy.

Na zapleczu Hanser postawiła na stole saszetkę, którą Bejza zostawiła po konsultacji w samochodzie, uznając za niepotrzebną, lecz kartonika już w niej nie było.

Jonca dotknęła chustki, przesunęła palcem po wilgotnym brzegu: – Zjadł?

– Tak, teraz śpi – odpowiedziała Hanser, dopiero wtedy siadając. – Widziałam numer badania. Deria widziała ten sam numer tutaj. Potrzebujemy wyjaśnienia.

Jonca cofnęła rękę: – Już kiedyś mówiłam, potem mówiłam co innego. Wszyscy pamiętają tę drugą wersję, bo pasowała im do życia. Ja pamiętam obie.

– I którą wybierzesz? – Hanser przysunęła krzesło. – Nie będę wybierala wersji. Chcę, żeby sprawdzono, co naprawdę zbadano.