“W tym samym czasie Jonca otrzymuje przerażającą wiadomość. Jej dziecko ciężko zachorowało w rezydencji i pilnie potrzebuje krwi. Zrozpaczona natychmiast biegnie do szpitala i próbuje potajemnie zabrać swoje dziecko, tak aby nikt tego nie zauważył.

Melih postanawia zrobić wszystko, aby pomóc Hançer. Proponuje jej fikcyjne małżeństwo. Początkowo Hançer się waha, jednak ostatecznie zgadza się na ten plan.

Wujek Ertuğrul ostrzega ją słowami: „Nie rób tego, będziesz tego żałować”. Melih i Hançer przeprowadzają się do starego domu znajdującego się tuż obok rezydencji. Każdy zakątek tego miejsca jest pełen wspomnień i silnych emocji.

Cihan nie potrafi się z tym pogodzić. Chce zburzyć stary dom, ponieważ nie radzi sobie z gniewem, zazdrością i bólem. Szybko okazuje się jednak, że właścicielką domu jest Hançer. Jego plan kończy się całkowitą porażką, co jeszcze bardziej wzmacnia jego wściekłość.

W szpitalu stan Mukadder gwałtownie się pogarsza. Cihan przynosi jej dziecko, mając nadzieję, że doda jej otuchy. Gdy kobieta bierze maleństwo na ręce, zalewa się łzami. Wyrzuty sumienia nie pozwalają jej dłużej milczeć.

Pod wpływem leków drżącym głosem wyznaje Cihanowi całą prawdę:
– To dziecko nie jest twoje.

Te słowa całkowicie burzą świat Cihana. Jest zdruzgotany, a jego serce rozpada się na tysiące kawałków.

Natychmiast wraca do rezydencji, aby odnaleźć Bejzę. Słysząc jego pełne gniewu krzyki, Bejza próbuje się ukryć, ale nie ma dokąd uciec. Cihan chwyta ją za ramiona i wyprowadza przed drzwi rezydencji. Gdy Gülsun próbuje stanąć w jej obronie, Cihan bez chwili wahania wyrzuca Bejzę z domu.”