Krzyk, który był wyznaniem miłości. Tak można opisać ten odcinek.
W pokoju panuje cisza, która boli bardziej niż krzyk. Hançer stoi przy oknie, owinięta swoim płaszczem, jakby chciała się schować przed całym światem. Jest w ciąży. Brzuch już widać, a ona go odruchowo zasłania dłonią, jakby chciała go ochronić. Nie przed światem. Przed nim. Przed Cihanem.
- To nie jest twoje dziecko – mówi cicho, ale każde słowo jest jak nóż. Nie patrzy mu w oczy. Nie potrafi.
Wie, że kłamie. Musi kłamać. Mukadder, intrygi, Beyza, cała ta chora rodzina Develioğlu… wmówili jej, że jeśli powie prawdę, straci wszystko. Że jeśli przyzna, że to dziecko Cihana, zniszczy go. Więc wybiera najgorsze kłamstwo, by go ocalić.
Cihan stoi dwa kroki za nią. Wysoki, wściekły, ale jego wściekłość to nie jest nienawiść. To rozpacz.
- Dość! – przerywa jej nagle, a jego głos łamie ciszę. – Nie powtarzaj więcej tego kłamstwa.
Hançer drga.
- Nie słyszysz mnie! To dziecko… to dziecko nie jest…
- Hançer! – tym razem krzyczy. Głośno. Mocno. Tak, jak nigdy wcześniej na nią nie krzyczał. – Przestań. Nie zniosę tego nawet jako żartu. Tylko dlatego zachowuję spokój, że jesteś w ciąży. Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę!
To zdanie, tytułowe zdanie z tego odcinka, nie jest groźbą. To jest błaganie.
Przez chwilę patrzą na siebie w napiętym milczeniu. W jego oczach nie ma złości na nią. Jest ból, że ona naprawdę myśli, że on mógłby w to uwierzyć. Że ona naprawdę myśli, że mógłby ją zostawić.
Podchodzi bliżej. Bardzo powoli, jakby bał się, że ucieknie.
- Myślisz, że nie wiem? – szepcze już, a jego głos drży. – Myślisz, że nie wiem, że to nasze? Nasze dziecko, Hançer.
Ona kręci głową, łzy płyną jej po policzkach.
- Nie… nie jest…
- Nie skrzywdziłabyś ani mnie, ani naszego dziecka – mówi i to jest najpiękniejsze zdanie, jakie kiedykolwiek jej powiedział. Bo on jej ufa. Nawet gdy ona sama w siebie nie wierzy, on wierzy w nią. – Nie powtarzaj więcej tego kłamstwa. Nie opuszczę cię, nieważne, co powiesz. Nie poddam się!
I wtedy Hançer pęka. Ciężko wzdycha. Zdejmuje płaszcz i odkłada go na bok. Jakby zrzucała z siebie cały ciężar tego kłamstwa. Siada na brzegu łóżka, zakrywa twarz dłońmi i płacze. Cicho, rozpaczliwie.
Cihan klęka przed nią. Ten dumny, potężny Cihan Develioğlu klęka przed swoją żoną.
Bierze jej zimne dłonie w swoje.
- Kocham cię – mówi. – Kocham ciebie i kocham to dziecko. I nie obchodzi mnie, co mówi Beyza, co mówi Mukadder, co mówi cały świat. Jesteś moją żoną. To jest moja rodzina.
W tym momencie widz rozumie, dlaczego ten serial pokochały miliony. To nie jest kolejna turecka drama o intrygach. To jest historia o miłości, która musi krzyczeć, bo szeptu już nikt nie słyszy. Cihan nie krzyczy na Hançer, bo ją nienawidzi. Krzyczy, bo nie ma już innego sposobu, by przebić się przez mur kłamstw, który wokół niej zbudowano.
Ten krzyk to tak naprawdę: “Zostań. Proszę, zostań. Nie odpychaj mnie.”
A Hançer? Ona w końcu przestaje walczyć. Opiera głowę na jego ramieniu. Po raz pierwszy od wielu odcinków czuje się bezpieczna.
Ale za drzwiami stoi Beyza. I słyszała wszystko. A na jej twarzy pojawia się cień satysfakcji… i zazdrości. Bo wie, że takiego “Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę” nigdy od Cihana nie usłyszy.
