Co więcej, daje ciotce jasno do zrozumienia, że nie zapomniała, jak ta zachowała się wobec niej w trudnym momencie. Zapowiada, że Mukadder również może ponieść konsekwencje swoich wcześniejszych działań.
Po zakończeniu rozmowy Mukadder zostaje sama ze swoimi obawami. Zaczyna rozumieć, że Beyza nie jest już tak posłuszna, jak wcześniej. Kobieta pamięta również wydarzenia związane z dzieckiem siostrzenicy i obawia się, do czego może doprowadzić jej gniew. Wyrzucenie Hançer nie rozwiązało więc problemów. Przeciwnie, w rodzinie pojawia się kolejny poważny konflikt.
W zupełnie innym miejscu Cemil przeżywa własną walkę o niezależność. Derya zamknęła go w pokoju, ponieważ nie akceptuje jego pracy w salonie fryzjerskim Yonki. Mężczyzna nie zamierza jednak rezygnować ze swoich marzeń. Odkrywa, że może wydostać się przez okno, i po chwili niezgrabnej przeprawy odzyskuje wolność. Jego pierwszym celem jest oczywiście powrót do salonu.
Yonka jest zaskoczona, kiedy widzi go ponownie. Doskonale wie, że Derya nie zaakceptowała jego decyzji i może ponownie wywołać awanturę. td4729 Cemil pozostaje jednak pełen entuzjazmu. Opowiada o wielkich artystach, niedocenianych talentach i własnych możliwościach, jakby już widział siebie wśród sławnych twórców. Yonka próbuje sprowadzić go na ziemię, przypominając o codziennych obowiązkach i problemach, które mogą wyniknąć z jego powrotu.
Mimo obaw postanawia dać mu szansę. Okazuje się, że wiele klientek pytało właśnie o Cemila, dlatego kobieta proponuje, by ponownie umówić wizyty. Mężczyzna natychmiast odzyskuje energię i zabiera się do pracy. Jego małe zwycięstwo nie oznacza jednak końca konfliktu z Deryą. Na razie może robić to, co kocha, ale wciąż musi liczyć się z kolejną konfrontacją.
Tymczasem Hançer dociera do domu Ertuğrula. Z walizką w ręku i ogromnym ciężarem na sercu staje przed drzwiami człowieka, który nie wymaga od niej żadnych wyjaśnień. Ertuğrul przyjmuje ją serdecznie i od razu proponuje pomoc. Nie wypytuje o Mukadder ani o wydarzenia w rezydencji. Po prostu przygotowuje jej miejsce, w którym będzie mogła odpocząć.
Dla Hançer ta zwyczajna życzliwość ma ogromne znaczenie. W ostatnich dniach niemal każda rozmowa oznaczała kolejne oskarżenia, napięcie i konieczność tłumaczenia się z własnych decyzji. U Ertuğrula nikt nie oczekuje od niej natychmiastowych odpowiedzi. Mimo to dziewczyna nie potrafi spokojnie zasnąć. Przyznaje, że dręczy ją kłamstwo, które może odmienić życie wielu osób.
Ertuğrul wysłuchuje jej cierpliwie. Nie zmusza jej do ujawnienia sekretu, ale zachęca, by znalazła odwagę do uporządkowania własnych spraw i zmierzenia się z prawdą. Hançer wie, że jej milczenie nie może trwać wiecznie. Wciąż jednak boi się konsekwencji wyznania. Szczególnie trudne jest to, że Cihan nadal nie wie, iż to on jest ojcem dziecka, którego się spodziewa.
Następnego dnia Cihan postanawia sprawdzić, co dzieje się w starym domu. Poprzedniego wieczoru zauważył, że nie pali się tam światło, ale dopiero teraz zaczyna podejrzewać, że mogło wydarzyć się coś poważnego. Kiedy puka do drzwi, nikt mu nie odpowiada. Zwraca się więc do ogrodnika Oktaya, pytając o Hançer. Mężczyzna zachowuje się jednak nerwowo i nie chce udzielić konkretnej odpowiedzi.
Chwilę później Cihan dostrzega na ziemi odłamki szkła. Podnosi wzrok i zauważa rozbite okno na piętrze. Natychmiast rozumie, że nie jest to zwykłe zaniedbanie. Wchodzi do środka i sprawdza pomieszczenia, ale Hançer nigdzie nie ma. Pusty dom oraz ślady zniszczenia tylko potęgują jego niepokój.
Cihan ponownie próbuje uzyskać odpowiedzi od Oktaya, lecz ogrodnik wyraźnie boi się mówić. Mężczyzna zaczyna podejrzewać, że ktoś z rodziny zmusił pracowników do milczenia. Jego myśli kierują się ku Mukadder. Postanawia natychmiast wrócić do rezydencji i zapytać matkę, co naprawdę wydarzyło się pod jego nieobecność.
W salonie zastaje Mukadder, Fadime i Sinem. Matka zachowuje się tak, jakby nie wiedziała, dlaczego Hançer zniknęła. Fadime również twierdzi, że niczego nie wie, a Sinem początkowo nie odzywa się ani słowem. Cihan nie zamierza jednak zaakceptować kolejnych wymijających odpowiedzi. Chce wiedzieć, gdzie znajduje się ciężarna kobieta i dlaczego w jej domu doszło do takiego zdarzenia.
Mukadder próbuje odwrócić uwagę syna, zarzucając mu brak szacunku i podważanie jej autorytetu. Cihan ostrzega ją jednak, że jeśli okaże się, iż miała związek z tym, co spotkało Hançer, nie pozostawi sprawy bez konsekwencji. Po raz kolejny pokazuje, że nie zamierza pozwolić matce decydować o wszystkim w jego życiu.
Dopiero kiedy Cihan wychodzi z salonu, Sinem postanawia przełamać milczenie. Dogania go na dziedzińcu i wyjawia, że Hançer nie opuściła starego domu z własnej woli. Została do tego zmuszona. Cihan natychmiast pyta, dokąd mogła się udać. Początkowo myśli o domu jej brata, ale Sinem wyjaśnia, że dziewczyna wspominała o miejscu, w którym nikt nie będzie jej osądzał.
Te słowa wystarczają, by Cihan domyślił się, gdzie powinien szukać. Bez zwłoki wyrusza do Ertuğrula. Tymczasem Hançer spędza spokojny poranek w ogrodzie. Gospodarz opowiada jej o swoich roślinach i nadaje im zabawne imiona. Wśród nich znajduje się róża, która mimo troskliwej pielęgnacji nie potrafi zakwitnąć.
Hançer zastanawia się, czy roślinie nie brakuje osoby, która wcześniej się nią opiekowała. Ertuğrul przyznaje, że czasami sama obecność i bliskość właściwego człowieka mogą mieć większe znaczenie niż wszystkie pozostałe warunki. Rozmowa o róży staje się dla Hançer czymś znacznie więcej niż opowieścią o ogrodzie. Dziewczyna zaczyna rozumieć, jak bardzo sama potrzebuje ciepła, zrozumienia i poczucia bezpieczeństwa.
W pewnej chwili Ertuğrul dostrzega kogoś przy furtce. To Cihan, który wreszcie odnalazł Hançer. Mężczyzna przyjeżdża do niej z niepokojem i wieloma pytaniami. Kiedy gospodarz dyskretnie zostawia ich samych, między dwojgiem bohaterów natychmiast pojawia się napięcie.
Cihan chce wiedzieć, dlaczego Hançer znalazła się właśnie tutaj. Dziewczyna nie mówi mu jednak całej prawdy. Tłumaczy, że potrzebowała odpoczynku od problemów związanych z rozwodem z Melichem. Nie wspomina o tym, jak została potraktowana przez Mukadder, ponieważ wciąż boi się kolejnych konsekwencji. Cihan nie wierzy jednak w pełni jej wyjaśnieniom. Rozbite okno, zachowanie pracowników i słowa Sinem jasno wskazują, że wydarzyło się coś, czego Hançer nie chce ujawnić.
Mężczyzna zapewnia ją, że nie powinna uciekać przed ludźmi, którzy ją osądzają. Nie chce, by brała na siebie całą odpowiedzialność za rozpad małżeństwa z Melichem i pozwalała innym decydować o swoim losie. W końcu proponuje, by spakowała rzeczy i wróciła z nim do starego domu. Podkreśla, że to również jej miejsce i nikt nie ma prawa wyrzucać jej stamtąd według własnego uznania.
Hançer nie zgadza się od razu. Prosi, by mogła jeszcze przez jakiś czas zostać u Ertuğrula. Obawia się powrotu do rezydencji, w której nadal czekają na nią niechęć Fadime i gniew Mukadder. Cihan rozumie jej strach, ale nie ukrywa, że nie chce wracać do pustego domu. Przyznaje, że kiedy wieczorem wraca z pracy, chciałby widzieć światło w oknie starego budynku. Ta prosta deklaracja pokazuje Hançer, jak bardzo jej obecność stała się dla niego ważna.
W drodze powrotnej Cihan zauważa, że dziewczyna nadal jest spięta. Zatrzymuje samochód i zapewnia ją, że nie musi wdawać się w kolejne kłótnie z Mukadder ani Fadime. Jeśli wydarzy się coś niepokojącego, powinna natychmiast do niego zadzwonić. Najważniejsze jest teraz jej bezpieczeństwo i zdrowie dziecka. Po raz pierwszy od dawna Hançer słyszy, że nie musi poświęcać własnego spokoju, by zadowolić wszystkich wokół.
Chwilę później Cihan zauważa chłopca sprzedającego balony. Wysiada z samochodu i wraca z dwoma prezentami: jednym białym, a drugim niebieskim. Wręcza je Hançer, tłumacząc, że jeden jest dla niego, a drugi dla chłopca, którego ona niedługo urodzi. Mówi o dzieciach jak o braciach, którzy będą razem dorastać.
Dla Hançer te słowa mają wyjątkowe znaczenie. Cihan wciąż nie zna prawdy o ojcostwie, a mimo to z czułością mówi o jej dziecku i wyobraża sobie jego wspólną przyszłość ze swoim synem. Kobieta wie, że mężczyzna, którego kocha, nie zdaje sobie sprawy, iż spodziewa się właśnie jego dziecka. Nie potrafi jednak odebrać sobie tej krótkiej chwili szczęścia.
Na jej twarzy wreszcie pojawia się szczery uśmiech. Dwa balony stają się symbolem nadziei, której tak bardzo potrzebowała po ostatnich wydarzeniach. Mukadder może uważać, że pozbyła się Hançer, ale nie przewidziała, że Cihan zacznie coraz odważniej stawać po jej stronie.
Największa tajemnica nadal pozostaje jednak niewyjaśniona. Cihan nie wie, że jest ojcem dziecka Hançer. Jak długo dziewczyna zdoła jeszcze ukrywać prawdę i co zrobi mężczyzna, gdy w końcu pozna całą historię?
