CIHAN KONTRA SIŁA! Hançer i Engin w samym środku
Rezydencja Develioğlu nigdy nie była tak cicha i tak głośna jednocześnie. Cisza wisiała w korytarzach jak ciężka zasłona, ale pod nią wszystko wrzało.
Cihan stał przy oknie w swoim gabinecie. W dłoni trzymał filiżankę kawy, która już dawno wystygła. Od dni patrzył na Hançer i nie mógł zrozumieć, dlaczego jego serce, które tak usilnie próbował zamknąć, bije dla niej coraz mocniej. Widział jej strach. Widział, jak odwraca wzrok, gdy on wchodzi do pokoju. Widział, jak jej ręce drżą, gdy Beyza jest w pobliżu.
I wtedy to do niego dotarło.
To nie jest obojętność. To jest kłamstwo. Ktoś zmusza Hançer do milczenia.
Po raz pierwszy od miesięcy Cihan nie czuł złości. Czuł ból. Głębokie, prawdziwe uczucie, które myślał, że pogrzebał, wróciło z całą siłą. Wciąż ją kochał. Kochał ją do szaleństwa, a ktoś budował wokół niej mur z kłamstw.
W tym samym czasie brama rezydencji otworzyła się z hukiem. Metin wrócił.
Nikt się go nie spodziewał. Mukadder pobladła, gdy zobaczyła go w holu. Beyza, która właśnie schodziła po schodach z uśmiechem idealnej pani domu, zamarła w połowie kroku.
Metin nie przyszedł na herbatę. Przyszedł po prawdę.
- Chcę zobaczyć akta Yasemin – powiedział spokojnie, ale jego głos przeciął powietrze jak nóż.
Od tego momentu wszystko przyspieszyło. Metin, krok po kroku, metodycznie, zaczął rozplątywać pajęczynę. Rozmawiał z pielęgniarkami. Sprawdzał daty. Porównywał recepty. A każde jego pytanie było jak kolejny kamień rzucony w spokojne jezioro, które stworzyła Beyza.
Beyza zaczęła panikować. Jej perfekcyjna maska pękała. Zamknięta w swojej sypialni, chodziła w kółko, ściskając telefon. Wiedziała, że jeśli Metin dotrze do prawdy o śmierci Yasemin, jej świat legnie w gruzach. Przecież to ona stała za wszystkim. To jej tajemnica – fikcyjna ciąża, zniknięcie bransoletki, śmierć lekarki, która wiedziała za dużo.
Na dole, w ogrodzie, rozgrywał się inny dramat.
Engin i Sıla. Jeszcze niedawno byli nadzieją na normalność w tym domu pełnym intryg. Teraz stali naprzeciwko siebie jak dwoje obcych ludzi.
- Dlaczego mi nie ufasz? – zapytała Sıla, a w jej oczach były łzy.
- Bo wciąż coś ukrywasz! – wybuchł Engin. – Widzę, jak patrzysz na Cihana, jak martwisz się o Hançer. Jesteś tu, ale myślami jesteś gdzie indziej!
Zazdrość paliła Engina od środka. Nie rozumiał, że sekret Sili nie był zdradą. Był lojalnością wobec Hançer. Sıla wiedziała o dziecku. Wiedziała o strachu przyjaciółki. I nie mogła tego powiedzieć, nawet za cenę własnej miłości. Stali tak blisko siebie, a dzieliła ich przepaść zbudowana z niewypowiedzianych słów.
Wszystko zmierzało do jednego punktu.
Wieczorem Cihan zwołał wszystkich do salonu. Mukadder, Beyza, Hançer, Engin, Sıla i Metin. Powietrze było tak gęste, że można by je kroić nożem.
- Dość – powiedział Cihan. Jego głos był niski, ale drżały w nim lata tłumionego gniewu. – Ta rodzina od lat żyje kłamstwem. Myślicie, że chroniąc sekrety, chronicie nazwisko Develioğlu? Nie. Niszczycie je.
Spojrzał na Beyzę. Potem na matkę.
- Chcę prawdy. O Yasemin. O dziecku. O wszystkim. I nie wyjdę z tego pokoju, dopóki jej nie usłyszę.
W tym momencie Hançer, która stała w kącie, skulona i przerażona, podniosła głowę. A Cihan podszedł do niej. Nie jak pan domu do służącej. Nie jak mąż, który wątpi. Jak mężczyzna, który wreszcie zrozumiał.
Delikatnie ujął jej dłonie.
- Już nie musisz się bać – wyszeptał tak, by słyszała tylko ona. – Jestem przy tobie. Tym razem naprawdę.
A w oczach Beyzy, która patrzyła na tę scenę, zapłonęła czysta, nieukrywana nienawiść. Wojna w rezydencji Develioğlu właśnie została wypowiedziana. I tym razem Cihan nie zamierzał stanąć po stronie siły i tradycji.
Tym razem zamierzał stanąć po stronie miłości.
